http://www.video-art.pl

kolekcja jesień 2008 - wiosna 2009

I AM NOT A PAINTER OF PRISON WALLS

Więzienne ściany, które przybierają kształty muru oddzielającego Palestynę od Izraela są w rzeczywistości ścianami dyskursów, w których zostały osadzone obie strony globalnego konfliktu. Utrzymanie tego podziału jest częścią walki cywilizacyjnej, toczonej między potęgami finansowymi świata zachodniego a światem islamu. Obie strony konfliktu nie pragną tak na prawdę rozwiązania, lecz utrzymania podziału i jedynie przesunięcia barier wojny mentalnej i ekonomicznej. Nie jest to więc konflikt lokalny, ale konflikt dwóch przeżywających kryzys kultur. Z perspektywy kultury europejskiej ocena wydarzeń jest nieskończenie trudna, tym bardziej, że konflikt ten przenosi się na grunt europejski, powodując rewizję historii i podsycając wciąż drzemiące w niej radykalizmy.

I AM NOT A PAINTER OF PRISON WALLS to obraz eksperymentalny zrealizowany w technice wideo w Izraelu 2008 roku przez polskiego artystę. Powstawał głównie w TEL-AVIVIE, JAFFIE i JEROZOLIMIE. Film nie przedstawia jakiegoś świadomego wyboru sytuacji zmierzających do określonej tezy, ale zestawia narracje napotkanych osób. Warstwa dźwiękowa i werbalna została oddzielona od wizualnej i stanowią one odrębne, przeplatające się części. Każda z nich zawiera w sobie inne komunikaty. Warstwa wizualna daje jednak szerszy ogląd sytuacji zestawiając obrazy medialne, zapożyczenia z regionalnej telewizji i obrazy rejestrowane na ulicy. Obcowanie w tak silnie naznaczonej polityką przestrzeni sprawia, że szalenie łatwo jest stracić dystans i doprowadzić do uwikłania sztuki w politykę. Widać to szczególnie w warstwie werbalnej. Pozostać artystą oznacza jednak poprzestać na kodach zastępczych, na budowaniu utopii artystycznej, która powinna być tak skonstruowana, by nie dała się wykorzystać do celów politycznych. Film awangardowy wydaje się być do tego dobrym medium. I AM NOT A PAINTER OF PRISON WALLS to opowieść o uwikłaniu umysłu w pułapki rzeczywistości społecznej. Stanowi próbę budowania współczesnej video-tożsamości jako alternatywy dla tożsamości werbalnej, fono-logo-centrycznej, związanej z zastaną tradycją, która nie daje szansy rozwiązania konfliktu. Zaproponowana zostaje więc artystyczna utopia stworzenia UNII NARODÓW ŚRÓDZIEMNOMORSKICH, a film jest rodzajem przewodnika.

Prison walls taking the form of a barrier between Palestine and Israel are, in fact, the walls of discourses within which the both sides of global conflict are set. This division becomes an integral part of a War of Civilizations fought between the Western superpowers and the Islamic World. However, the parties involved do not wish to resolve the conflict. They rather seek to maintain the divisions, shifting the areas of influence in mental and economic war. Hence, it is not a local conflict, but a conflict between two cultures going through a crisis.

It is extremely difficult to judge the conflict from the European perspective. All in all, it has reached Europe provoking historical revision and encouraging the resurgence of radicalisms.

I AM NOT A PAINTER OF PRISON WALLS is an experimental video work created by a Polish artist in Israel in 2008. The film was mainly shot in TEL-AVIV, JAFFA and JERUSALEM. It is based on the narrations of accidentally met people rather than on the pre-designed situations with a clear message. Verbal and sound components were separated from the visual layer and conceived as independent, though interconnected, parts. Each of them carries a different message. However, it is the visual layer which, by putting together media images, scenes from the local TV programmes and pictures captured in the streets, gives a broader perspective. Film's verbal component shows how difficult it is to keep art free from the influence of politics in the country where affairs of state are brought to the forefront. Still, being an artist means using the alternative modes of expression and creating artistic utopian visions devoid of political overtones. Avant-garde film appears to be an appropriate medium for that kind of artistic behaviour. I AM NOT THE PAINTER OF PRISON WALLS raises the issue of human mind entrapped in the reality of social life. It is an attempt at constructing a contemporary video-identity which would be an alternative to verbal, phono-logo-centric identity related to tradition that makes settling the conflict impossible. Thus, an artistic vision of creating the Union for the Mediterranean is being proposed.

kolekcja jesień 2008 - wiosna 2009

MODERN POST MORTEM

Pogrzebano modernizm ale idee modernistyczne wciąż żyją. Idea zmiany świata, nowego ładu i nowego porządku powraca w różnych mutacjach. Socjalizm zmienia swe oblicza i próbuje wciąż na nowo wprowadzać idee rewolucji w czyn. W swoim filmie chciałbym zestawić oblicze socjalizmu radzieckiego z intelektualnym wysublimowanym socjalizmem francuskim, oraz społecznymi realiami polskimi, aby zainicjować sytuację w której widz sam będzie mógł próbować przenieść pewne wartości i sytuacje mentalne jednej przestrzeni na inną. Zestawiono ze sobą obrazy z domowego archiwum ludzi związanych z subkulturą post-punkową, obrazy
które penetrują mroczne obszary życia postsowieckiego kraju, oraz film D. Vertova "Entuzjazm. Symfonia Donbasu", oraz przemontowano film montażowy "Społeczeństwo spektaklu" do tekstu G. Deborda. Praca jest więc Recyklingiem pamięci i kultury okraszonym elementami abstrakcji i wizji zamkniętych oczu, oraz estetyki obrazu wideo.

Film powstał w technice cyfrowej która jedynie symuluje inne media, sama pozostając kodem bez właściwości, jedynie operując temporalnymi przypadłościami czasu w którym film powstawał. Medium cyfrowe jest więc idealne dla stosowania mistyfikacji Found Footage. Swobodnie podchodzę do kwestii symulacji efektów innych mediów, wprowadzając czasem zamieszanie mistyfikując zawartość video która przybiera cechy obrazu filmowego, lub odwrotnie. Jest to więc igraszka z propagandową rolą filmu, nawet tego wykonanego dla potrzeb domowego archiwum. Każde medium jest przecież ideologiczne.

Although modernism has come to an end, modernist thought is still alive. The idea of changing the world and bringing new order is prevailing and subject to numerous transmutations. So is socialism, which keeps changing and seeking to put revolutionary ideas into practice. In my film, I wish to juxtapose Soviet socialism with an intellectual and sophisticated French socialism, as well as, with Polish social reality. As a result, the film's recipients will be able to transfer certain values and mental situations from one area to another. Images taken from the home archive of people belonging to post-punk culture were here put side by side with the pictures showing the dark side of living in a post-soviet reality and D. Vertov's film Enthusiasm: Donbass Symphony. Moreover, the film The Society of the Spectacle was re-edited to fit G. Debord's text. Apparently then, the work becomes a recycling of culture and memory enriched with abstract elements, closed-eye visions and the aesthetics of video images. The technique of digital electronics was used in the film completion. However, it only simulates other media and employs temporal aspects of time during which the film was made. Hence, it seems to be a perfect medium for Found Footage mystification. My approach to the simulation of other media effects is a flexible one. Occasionally, I tend to cause a disturbance by distorting video and marking it with the traits of film images, or vice versa. It is then an innocent play with the role of propaganda films, even those from the home archive. Each and every medium is, after all ideologically marked.

kolekcja jesień 2007 - wiosna 2008

THE NET - SELECTED WORKS

 

MISE EN PAGE
av

FOUND FOOTAGE
pain
memory
passion

VOYEURISM
landszaft a sprawa polska
rise

CLOSED EYE VISION
mnemosyne

opis prezentacji...